خلاف جهت برف های دانه درشت و سرد قدم برمیداشتم صورتم پر از برف بودسرخ شده بودمبه او فکر میکردم و قدم هایم محکم تر شده بوداز هرجهت موفق بودم به ساختمان رسیدم وارد شدم جلوتر رفتمبا ظاهری یخ زده وارد اتاق شدم دنبال او بودم سر کج کردم  که نگا هم به نگاهش گره خوردبه وجد آمدیمنشناختمش روسری ست لباسهایش طوسی بود به من خندید و مرا آدم برفی خطاب کردبلند میخندیدیمدوستش داشتم...نه به اندازه اونه به شکل اونه در دنیای اوبا این همه او و خنده هایش مرا ازبین میبردکنارم نشست خودم را چفت کرده بوده ام به شانه اشدلش برف میخواستبرفی سردتر از رفتارش...دلم میسوخت با آتشی سوزان تر از نگاهشکل مسیر حواسم پیش او بود اما پیشش نبودمدر دنیای رفاقت عاشقانه ام با او سیر میکردماو را گاهی نگاه میکردم صاف نشسته بود و با لبخند و فکری عمیق به بیرون زل میزدسرم را آماده بودم بر شانه اش بگذارمدلم محبتش را میخواستبیشتر از آنچه همیشه اعطایم میکردبیشتر از آنکه نگاهش را به من می دوختکنارش از هرچه هست آزادم و تا جدا میشویم تمام درد ها سراغم می آید درد های عجیب که منشا انها خودش استدل میبُرماما ن

من اگر جای تو بودم نرگس سر به راه آمده را آزار نمیدادممن که حالا تو هستم و تو که جای من هستیوقتی صراحت نرگس را میدیدم به جای دست انداختنش دستش را میگرفتم با تمام بی شعوری های سابقشبا تمام اخلاق گند بودن های دیروزششانه بالا می انداختم و تلافی نمیکردم این نرگس که الان به صراحت پای تو افتاده  هر چیز نباشد راستگوستچرا تا رفیقمان دوستمان ندارد التماسش میکنیم تا دروغکی هم شده به ما توجه کند اما رفیقی که دوستمان دارد را پس میزنیمچرا دروغ را دوست داریم و کسی که راست میگوید برای مشمئز کنندستمن هرشب که نه دست کم پنج شب جلو تو خرد میشوم بعد به خواب میرومتو با کلام سنگین دو پهلوی سردت مرا از وسط نصف میکنیآنهم وقتی که من با گرمای وافر و با احساس تمام با تو حرف میزنمبعد اسم زمان را می آوریو جای بدتر ماجرا اینست که من دلبسته تر میشومو تو را..نمیدانمتو قطعا با خودت رو راست نیستیچه چیزی در لفافه حرفها و رفتارت هست که حال مرا منقلب میکندمن را به سوی تو پرت میکندحالم از این همه کدر بودنت بهم میخوردحالم از هرچه شفاف نباشد و رمز داشته باشدسه شنبه ها کاش میدانستی چند بار پشت تمام کدورت هایت میمیرم